Casino Royan

Hoe het casino van Royan ontstond

«De regering wilde ook met de tijd meegaan en een geschenk aan de beschaving doen. Ze gaf Royan een ingenieur van snelwegen, een man met initiatief en ideeën. Deze ingenieur adviseerde de inwoners van Royan, die tot dan toe alleen hun strand en hun zon aan buitenlanders hadden aangeboden, om een etablissement te bouwen om hen, indien nodig, bals en concerten aan te bieden. De inwoners van Royan vonden het een goed idee en besloten een casino te bouwen op inschrijving. Ze bedelden en verzamelden bij verschillende gelegenheden zo'n dertigduizend frank en kochten het verlaten huis van de ascetische Engelsman, die zijn leven lang voor een fles zat te mijmeren. De ingenieur kwam met de plannen en schattingen. Er werd een renaissancecasino gebouwd, omringd door bloemperken en parterres; het werd verhuurd aan een actieve ondernemer, die een ijskelder in de rots groef, ijsjes en sorbets maakte, feesten gaf, vuurwerk afvuurde en de meeuwen een hele competitie lang liet schrikken met het lawaai van zijn raketten».»

Uittreksel uit Naissance d'une ville : Royan (Nieuwe editie) door Eugene Pelletan (1813-1884)

Beschrijving van Pontaillac en het casino in 1863

«Pontaillac is nog steeds erg populair. De weg die vroeger achter het casino liep was niet meer toereikend voor autoverkeer, dus werd er een andere weg aangelegd voor de terugweg, tussen de eerste weg en de zee. Er zijn talloze hutten in Pontaillac. Het aantal chalets is toegenomen. Daarachter, in de met pijnbomen beplante duinen, zijn achtbanen, gymzalen, "escarlopettes" en allerlei spelletjes. Er is een zwembad met watersteekspelen. Ik weet niet of de aannemer zelf betaalt, maar ik heb er nooit veel mensen gezien. De tuin van het Casino is nog steeds de gezelligste plek in Royan. Elke avond vult de menigte de mooie steegjes en de zalen van het etablissement. Maar wat me verbaast is dat er niet meer gedanst wordt, of zo weinig, dat het niet de moeite van het vermelden waard is.

Het uitstekende orkest van Marx speelde tevergeefs zijn meest opzwepende quadrilles, walsen, polka's, scottishes of mazurques, de dames en meisjes, opeengepakt op de dik omzoomde tribunes, keken elkaar aan, en zo ging de avond verder. Af en toe, rond 11 uur, waagden twee of vier paren een kans; we volgden ze met onze ogen, maar we deden ze niet na. Zo vermaak je je op de casinoballen. Aan de andere kant zit de casinoruimte vol met mannen, van achttien tot tachtig jaar oud, die, hongerig over de tafels leunend, angstvallig het verloop van het spel écarté volgen. Ze zeggen dat er geen tekort is aan Calzados en Garcias. Vroeger waren er minder mensen, de salons waren bescheidener, maar er werd gedanst van negen uur tot middernacht. Is dit vooruitgang?»

Uittreksel uit Voyage a Royan, La Tremblade, Marennes, l'île d'Oleron, Brouage. Saintes, 1863, gedrukt door Lacroix, V. Vallein.